Roli i grupit diplomatik në legjitimimin e luftës çlirimtare të UÇK-së

Abstract

Shpërthimi i luftërave të armatosura gjatë procesit të shpërbërjes së Federatës së Jugosllavisë krijoi kontekstin e ri historik, që imponoi rishikimin e kërkesave politike dhe të mjeteve që duhej përdorur për realizimin e tyre. Derisa shumica e forcave politike që vepronin në viset shqiptare, që ishin nën Jugosllavi, predikonin zgjidhjen e çështjes sonë kombëtare nëpërmjet mjeteve demokratiko-paqësore, LPK-ja e konsideronte luftën e armatosur si të pashmangshme. Prandaj filloi angazhimin serioz për t’u përgatitur në këtë drejtim. Qysh në hapat e parë ka pasur përpjekje serioze të drejtuesve të LPK-së, për të bashkërenduar dhe koordinuar veprimet me partitë politike në Kosovë, por këto përpjekje nuk kanë rezultuar suksesshëm. Në takimet që kemi pasur atëbotë me kryetarin e LDK-së z. Rugova insistonte se deviza e angazhimit duhet të jetë “pa demokraci nuk ka liri”, kurse ne insistonim se nuk jemi larg, vetëm vendi duhet t’ju ndërrohet fjalëve dhe duhet të udhëhiqemi nga deviza “pa liri nuk ka demokraci”!